Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder

Ramses, où est mon prince?

Interview Pieter Fleury


RECENSIES

Door eerstejaars studenten van de Hogeschool van Arnhem en Nijmegen,
in het kader van de cursus 'Recenseren van Kunst'.
(Met dank aan Kitty van Mil)


De goeroe van de vrijheid is ook kwetsbaar
door Kaj Wibier

De documentaire gaat van start met Ramses Shaffy zoals hij nu is. Hij zit achter zijn piano en begint te vertellen: "Okee, ik ga... euh, een geheim verklappen, dat als ik... ja piano spelen, of een hele avond ga maken voor heel veel mensen, dan wil ik heel graag dat ze stil.. en dat doe ik met één toon." Ramses Shaffy slaat een zwaar pianoakkoord aan. Het portret van een groot licht, een brandend vuur, dat door drank, ouderdom en calvinisme langzaam uitdooft, is begonnen.
De momenten in het heden, waarin Ramses zelf, of zijn naasten aan het woord worden gelaten, wordt voortdurend afgewisseld met momenten uit het verleden. Hierdoor wordt het geen moment saai. De liedjes van Ramses, die voorbij komen als 'Het is stil in Amsterdam', 'Hup Marije' of 'Sammy', geven een beeld van de man zelf, vroeger bekend als 'de goeroe van de vrijheid'. Louis van Dijk, een van het dierbaarste muzikale trio van Ramses Shaffy, beschrijft Ramses zijn stijl als slavisch, dik en vet. "Voloptueus, dat is het woord." Ramses bracht ons met zijn liederen en zijn gedrag ons kleine kikkerlandje een glimp van leven in vrijheid. "Wat Nederlanders nodig hebben zijn mensen zoals jij en ik. Mensen met ander bloed." Zei Ramses eens tegen Liesbeth List, zijn andere dierbaarste partner uit het trio in de muziek. Aan de documentaire is het afte zien, te voelen zelfs, hoe Ramses door zijn hartelijkheid mensen wist te raken. "Rarmes leefde.." zegt Liebeth List. Het moment dat je ziet dat Ramses Shaffy dan eindelijk zijn Nederlandse paspoort krijgt zie je dat ze gelijk heeft. "Ik hoor er bij! Belachelijk he?" Het is prachtig om te zien hoe Ramses na het ontvangen van zijn paspoort, dit blij aan de rest van de wereld verkondigd. De documentaire zit vol met dit soort mooie momenten, die recht tot je hart spreken en je doen glimlachen. Als Ramses over zijn eerste ontmoeting met zijn vader verteld zit je echt op het puntje van je stoel. Die man kan vertellen zeg! En dirigeren ook. Je moet het zelf gaan zien. Hij gebiedt de interviewer om niet meer naar het verleden te vragen maar naar 'het hier en nu'. De tijd dat Ramses bij de Bagwhan gemeente heeft gewoond heeft z'n invloed gehad. De interviewer peinst even en vraagt dan: "Vind je jezelf kwetsbaar?" Een volmondig "Ja." van Ramses volgt. "Het calvinisme heeft dat leuk verdonderd hier. Als plezier lelijk gemaakt wordt, dan lijd ik. Plezier! Daar gaat het om in het leven." Voor Ramses was het een kick niet mee te doen aan de geordendheid van de rest van de wereld. Hij dronk veel en hij dronk dagelijks. "Als hij voor hij het podium op moest met een brandblusser aan de gordijnen hing, dan wist je hoe laat het was. Dat was een soort graadmeter." Zegt Louis van Dijk nog eens lachend. Dat die dagen hun tol hebben geŽist wordt door het contrast van vroeger met nu goed weergegeven. Je wordt meegenomen van de mooie jonge dagen, steeds meer naar het leven van Rarnsas Shaffy nu. De man die momenteel in een tehuis zit omdat hij zijn geheugen verzopen heeft in alcohol: de verklaring van Rarnses zelf voor zijn huidige verblijfsplaats. Als Willeke Alberti liedjes komt zingen in datzelfde tehuis beginnen sommige ouderen te trillen en te beven. Van de herinneringen aan vroeger? Het is een van de ontroerende momenten die de documentaire rijk is. Een indringende portret van een grote levensgenieter, wiens levensverhaal ijzersterk uit de doeken wordt gedaan. Het geheel wordt uitgeleidt door Ramses die 'Het is stil in Amsterdam." nog eens speelt op zijn piano. "Het is stil in Amsterdam. De mensen zijn gaan slapen. Oehoe.. Het is stil in Amsterdam. Ik wou dat ik.. nu eindelijk... eens iemand tegen kwam." Ontroert door de man en zijn levensverhaal krijgt Ramses Shaffy het publiek dat hij wil. Vanaf het begin, tot en met de aftiteling, ben ik stil. Absoluut terecht de prijs gekregen voor de beste lange documentaire.


allez-hop!!!!

door Shirley Souhoka

Een film over een hartstochtelijke man, hij wordt bewonderd, hij wordt aanbeden en van hem wordt gehouden. Met zijn charmes en talenten heeft hij Nederland veroverd. Ramses Shaffy, de icoon van het vrijgevochten intense bestaan van de jaren zestig. De regisseur herinnert zich de tijd nog, dat hij de overbuur jongen van Ramses was. Toen er nog veel feesten gegeven werd, in het huis tegenover de regisseur. En dat de volgende ochtend de mensen pas het huis uit rolden.
Ook de herinneringen van anderen komen aan bod. De belangrijke mensen uit het leven van Ramses komen aan het woord en ook Ramses zelf vertelt iets over zichzelf.
Door interviews met de naasten van Ramses, met de collega's van zijn werk en de vrienden uit zijn leven, krijgen we meer te weten over wie hij nu eigenlijk was en is. Het is zoveel persoonlijker wanneer de mensen die dicht bij hem staan over hem kunnen vertellen. Iedereen vertelt ook zijn eigen dingen wat hij mee heeft gemaakt met Ramses, maar allen hebben dezelfde lovende woorden over hem.
Niet alleen aan de hand van de verhalen en herinneringen van deze mensen schetsen we een beeld van Ramses, maar ook de stukjes van vroeger helpen hierbij mee. Er zijn prachtige zwart/wit beelden met geweldige optredens. Ook van het moment dat Ramses eindelijk een Nederlands paspoort ontvangt wordt laten zien. Voor mensen die eigenlijk niet weten wat Ramses heeft gezongen of gedaan, geeft het meer duidelijkheid.
Je kunt je beter voorstellen hoe het er aan toe is gegaan toentertijd. Zo ontstaat er meer variatie in de film en weet je meer over het toen en nu.
Er wordt ook een hartverscheurend verhaal verteld over hoe Ramses in Nederland terecht is gekomen en over zijn moeder en zijn adoptie gezin. Het is zo mooi om te zien dat hij zeer geŽmotioneerd raakt wanneer hij verteld over de ontmoeting met zijn vader op latere leeftijd.
Dit laat zien dat het wat met hem doet, het verteld wat voor een gevoelsmens Ramses is. Het wordt moeilijk om hier zelf geen gevoel bij te tonen.
De interviews met Ramses wordt in twee delen gedaan. Als eerst wordt er bij hem thuis gepraat onder het genot van een glas wijn. Ramses bemoeit zich zelfs met de vraagstelling, hij vindt dat er wat gevraagd moet worden over het 'nu'. Een beetje lallend vertelt hij dan hoe het nu zit, dit geeft een gezellige sfeer. Alsof we zelf op bezoek zijn bij Ramses. In het tweede deel zijn we op bezoek in het verzorgingstehuis waar Ramses terecht is gekomen nadat zijn problemen te hoog opliepen.
Dit lijkt wel een logisch eind aan het leven van een man die tot het uiterste heeft geleefd zoals hij dat zelf heeft gewild. Nu heeft hij de welverdiende rust na een iets te ruig leven.
Deze film gaat duidelijk over het leven van een mooie, krachtige persoonlijkheid. Iedereen kent hem of heeft wel eens iets van hem gehoord. En dat wordt alleen maar verzekerd wanneer men naar deze film kijkt.
Je leert Ramses een beetje kennen, je komt wat te weten over zijn jeugd en over zijn carrière.
Zijn verdere levensloop wordt ook goed in beeld gebracht. De regisseur is tot een mooi resultaat gekomen.


allez-hop!!!!

door Guusje Toemen

"Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder" en "Hoog Sammy, kijk omhoog Sammy!" Dit zijn twee zinnen van twee zeer bekende liedjes van de zanger Ramses Shaffy (hij is niet alleen zanger, ook schilder en acteur). In al die jaren heeft hij met zijn muziek veel mensen weten te raken en te boeien. Hij is een bijzonder mens. Tijd voor een documentaire moet regisseur Pieter Fleury hebben gedacht.
Vanaf 17 oktober 2002 was de film te zien in verschillende bioscopen en fIlmhuizen. De documentaire schetst in 75 minuten een beeld van het leven van de zanger. Het beeld wordt geschetst door zowel Ramses Shaffy zelf als zijn levens-, en werkpartners Joop Admiraal, Liesbeth List, Louis van Dijk, Shireen Strooker. Tegen de achtergrond van Shaffy's thuishaven Amsterdam passeren zijn diverse ervaringen de revue.
Op een zeer indringende en boeiende wijze wordt duidelijk gemaakt hoe de omgeving invloed had op hem als peroon. Ramses is in Nederland als kind achtergelaten. Hij komt in terecht in een pleeggezin. In 1952 volgde hij toneellessen op de toneelschool in Amsterdam en in 1955 debuteerde hij bij de Nederlandse Comedie, waar hij gedurende tien jaar vele rollen speelde.
Ramses heeft altijd het gevoel gehad dat hij "er niet bij hoorde". De opnames van de gebeurtenis dat de zanger een Nederlands paspoort kreeg, laten dat op een zeer emotionele en indringende wijze zien. Het lied "'T is stil in Amsterdam", dat Ramses zingt, waarbij hij zichzelf op de piano begeleidt, maken dat zijn gevoelens een extra dimensie krijgen. De regisseur, Pieter Fleur, was in zijn kindertijd een overbuurjongen van Ramses Shaffy. Zijn manier van filmen is alsof hij nog steeds dat nieuwsgierige jongetje is. Er wordt bijvoorbeeld een deur gefilmd tot ongeveer brievenbus hoogte. Maar de deur gaat niet open... Dit wekt nieuwsgierigheid op naar beelden en verhalen. De verhalen worden in geuren en kleuren verteld. Door de verschillende personen worden de verhalen van meerdere kanten belicht. En het zijn niet alleen de bekende verhalen, ook nieuwe en verrassende dingen komen aan bod.
De verschillende ervaringen van Ramses Shaffy worden op een gevarieerde en kritische wijze gebracht. De documentaire laat een beeld zien van de zanger in de jaren zestig, tot nu; hij leeft in een afhankelijke positie in een verzorgingstehuis.
Ook het contact dat er is tussen de interviewer en Ramses Shaffy komt naar voren in de film. Op een gegeven moment vraagt Ramses de interviewer om naar het heden te vragen. Dat is volgens hem belangrijker dan het verleden, dat verandert niet meer. Op dat moment, dat de interviewer voor het blok wordt gezet, neemt het contact als het ware af. Het beeld, verandert dan van een close-up naar een normaal beeld. Prachtig hoe dus ook het contact in de film naar voren komt.
De documentaire wordt beŽindigd met een lied, een zeer emotioneel lied, waarin hij zijn gevoel beschrijft. Het is een mooi einde. Nu lijken we te snappen waar het gevoel vandaan komt, alsof we denken "het is goed zo".
Al met al is het een zeer inspirerende documentaire over een bijzondere man. Het is zeer de moeite waard om eens een kijkje te nemen in het leven van deze Amsterdamse zanger.


allez-hop!!!!

door Bonny Rodermans

Er is een beeld te zien van een oude man, in een kleine kamer. Hij praat moeilijk en langzaam, zoekend naar woorden. Het is Ramses Shaify.
Zo begint de documentaire 'Ramses', een verhaal over het leven van een zanger, acteur en schilder.
Ramses Shaffy werd geboren in Parijs in 1933, maar groeide op in een Nederlands pleeggezin. Hij deed de toneelschool in Amsterdam waarna hij zich tijdje met toneel bezighield. Na 1963 hadden schrijven, zingen en componeren een hogere prioriteit. Hij ontving meerdere prijzen voor zijn LP's. Doordat hij met Baghwan in aanraking kwam veranderde zijn leven drastisch, zijn wilde levensstijl werd abrupt onderbroken en verruild voor een rustiger bestaan, zonder drank. Dit duurde echter maar een paar jaar, daarna verliet hij Baghwan en stortte hij zich weer op het theater, en op de drank. De documentaire laat de verschillende fases uit het leven van Ramses zien, met beelden van optredens, eerder opgenomen filmbeelden, en interviews met Ramses' levens- en werkpartners Joop Admiraal, Liesbeth List, Louis van Dijk, Shireen Strooker en Ramses zelf afgenomen door de regisseur, Pieter Fleury, die in de jaren zestig de overbuurjongen van Ramses was. Daarbij komen ook de herinneringen van Fleury naar voren, hoe hij in de tuin van Ramses en Joop Admiraal speelde en door de brievenbus naar hen riep.
Door de drank aangetast zit hij op 69-jarige leeftijd in een verzorgingstehuis. Eerder opgenomen beelden laten al een verslechtering zien; Ramses in een tuin, in de weer met een mobieltje, het gaat niet al te soepel, een aandoenlijk beeld. Opvallend is, dat Ramses ondanks dat zijn hersenen aangetast zijn, tijdens de interviews af en toe nog best scherp uit de hoek kan komen, en de interviewer zelfs een keer verteld hoe hij zijn interview moet doen. Ook het camerawerk, vooral bij deze passage, is erg mooi gedaan, heel gedetailleerd. Tijdens de interviews weet de camera duidelijk te maken of het een intiem moment is of dat er juist afstand geschept dient te worden.
Een mooi moment in de film is het moment waarop Ramses verteld over de eerste ontmoeting met zijn vader, hij verteld hier dan ook vrij emotioneel over.
Wat, vooral aan het eind, heel erg benadrukt wordt, en vaak genoemd wordt, is dat Ramses een heel geliefd persoon was, waardoor hij ook veel kon maken. Iedereen hield van Ramses. De niet al te vrolijke beelden over hoe Ramses nu is, worden in de film afgewisseld met interviews en veel muziek met oude beelden van zijn optredens. Veel liedjes die Ramses gemaakt en gezongen heeft passeren de revue, waardoor het een heel muzikaal geheel wordt. De documentaire, die op zichzelf al een hele boeiende film is, werkt toe naar een climax, een moment waarop iedereen zit te wachten en waarom alleen daarom de film al de moeite van het kijken waard is, een beeld dat men lang bij zal blijven: Ramses, 69 jaar, zijn geheugen helemaal kapot, eenzaam, achter de piano, 'het is stil in Amsterdam' zingend en spelend, zonder aarzeling, zonder naar woorden te hoeven zoeken. Het komt er zo vloeiend en oprecht uit, met trillende stem en tranen in zijn ogen. Hij meent en voelt wat hij zingt, en laat de kijker dat met hem mee voelen.


allez-hop!!!!




Andere recensies:


Weemoed naar een stijl van leven
door Pieter van Lierop, in BN/DeStem van 17-10-2002

Donderdag 17 oktober 2002 - Ramses, de film die Pieter Fleury maakte over Ramses Shaffy, bezorgde drie weken geleden het Nederlands Film Festival een gedenkwaardige openingsavond. Op de slotavond werd er ook nog eens het Gouden Kalf voor de beste documentaire mee gewonnen.

De cineast dankt zijn speciale fascinatie voor Shaffy aan het toevallige feit dat hij als Amsterdams jongetje dertig jaar geleden opgroeide tegenover het huis waar Shaffy woonde. Pieter Fleury kwam er regelmatig over de vloer en herinnert zich een totale chaos met een veelheid aan katten, eekhoorns en lege flessen. Het schijnt een huishouden van Jan Steen te zijn geweest. "Ramses hield niet van schoonmaken en ik eigenlijk evenmin", herinnert zich in de film Joop Admiraal die langdurig zijn leven met de uitbundige acteur-chansonnier deelde in de wetenschap dat hij geen exclusieve rechten kon doen gelden, want Ramses Shaffy was een gulzige minnaar die het deed met mannen én vrouwen. Het moet een bruisend artiestenleven geweest zijn, daar in de Derde Weteringdwarsstraat. Shaffy was toen al populair als toneel- en filmacteur (alleen in 1967 al speelde hij in drie films) en maakte furore als drijvende kracht van het kleinkunstprogramma Shaffy Chantant. Louis van Dijk had de muzikale leiding, de nog prille zangeres Liesbeth List werd er gelanceerd, maar Ramses Shaffy vormde de ziel. Het is speciaal de liedkunstenaar op wie Pieter Fleury zich wilde concentreren omdat daarin de mentaliteit en persoonlijkheid van Shaffy het best te traceren vielen, alsook zijn achtergrond.

Anastasia
Hij was onder de naam Achmed Ramses Shaffi opgegroeid aan de Franse Rivièra als zoon van een Russische moeder die - licht verknipt blijkbaar - meende Anastasia te zijn en een Egyptische vader die was verdwenen en vele jaren later een keer werd opgezocht in Parijs. We horen er de artiest over vertellen en ook over de keer dat hij - een kind nog - de trein nam naar het noorden en toegewijde pleegouders vond in Nederland. Nadien ging hij Amsterdam ontdekken en deel uitmaken van de subcultuur die zichzelf in de jaren zestig zag als het magisch centrum van de wereld. Eindelijk had hij een thuis gevonden en kwam hij tot de overtuiging dat, zoals Shireen Strooker zich herinnert, er uitheems bloed nodig was om een beetje leven in de Nederlandse brouwerij te krijgen. Daar heeft hij in elk geval het nodige aan bijgedragen.
Fleury's film biedt fraai nostalgisch beeldmateriaal uit die tijd. Het markantst is de indertijd door Louis van Gasteren opgenomen scène waar Ramses voor het eerst een Nederlands paspoort in ontvangst neemt en de hele afdeling van de burgerlijke stand in zijn feestje betrekt. En allicht zijn er opnamen van de optredens die de uitbundige Russisch-Egyptische Nederlander fameus hebben gemaakt, zonder dat hij er enige welstand aan over hield. Want het grootste deel van de honoraria bleef hangen bij de manager en wat ze wél uitbetaald kregen, werd er onmiddellijk doorgedraaid.
Eén keer heeft Ramses een Gouden Plaat gehaald, voor Sammy. "Het is een mooi liedje, Shaf", herinnert Shireen Strooker zich tegen hem gezegd te hebben, om eraan toe te voegen: "maar met al die wolken, regen en blauwe lucht, heeft het ook wel iets van het weerbericht." De zanger schijnt erom te hebben kunnen grinniken.

Verschil
Een belangrijk verschil met de documentaires die recent werden gemaakt over André Hazes en Normaal is dat daarin de aandacht werd geconcentreerd op het heden van de artiesten in kwestie, terwijl Pieter Fleury het hoofdaccent legt op Shaffy's verleden. Bij diens huidige status valt niet lang stil te staan zonder larmoyant te worden. Hij heeft zo zwaar geleefd dat hij er nu de tol voor betaalt. Te lang was 'wij zullen doorgaan' zijn motto. Vanwege zijn alcoholisme werd verpleging in een inrichting noodzakelijk. We zien hoe Liesbeth en Joop hem daar gaan opzoeken, waarbij laatstgenoemde uit alle zakken van zijn jas gebottelde versnaperingen tevoorschijn tovert. Intussen heeft Shaffy meer ordentelijk onderdak in een verzorgingsflat gevonden.

Vrolijkheid
Toch kun je zelfs de huidige Ramses geen zielepiet noemen. Vrolijkheid en pathos kenmerken nog steeds zijn moeizaam geworden conversatie. Alleen wanneer hij nog eens achter de piano gaat zitten en een prachtige versie ten beste geeft van Het Is Stil In Amsterdam, dan biggelen er tranen over zijn wangen. Maar niet van spijt, zou je menen. Eerder uit weemoed naar een leeftijd, een tijdperk en een stijl van leven. Wie dat kan herkennen, beleeft tijdens het kijken naar Ramses een aandoenlijke ervaring.


allez-hop!!!!

Nieuwe hype kwetsbare zanger
door FranÁois Stienen, in het Eindhovens Dagblad van 21-10-2002

Donderdag 17 oktober, Gevallen muzikanten blijken de laatste jaren een geliefd thema voor Nederlandse documentairemakers. Na André Hazes en Herman Brood, was het dit jaar de beurt aan Ramses Shaffy. De in de jaren zestig mateloos populaire liedjeszanger raakte aan de drank en kwam vorig jaar in een verzorgingshuis terecht, waar de nu 69-jarige Ramses zit te verpieteren.
De door regisseur Pieter Fleury geselecteerde zwart-wit archiefbeelden laten zien hoe Ramses Shaffy als een charismatische woesteling zijn zelfgeschreven liederen eerder uitschreeuwde dan zong. Sommige van deze liedjes zitten in ons collectieve geheugen gebeiteld, zoals 'Hoog Sammie, kijk omhoog Sammie'. Het zijn vaak krachtige, zeer eenvoudige teksten in combinatie met pompeuze melodielijnen. Geen muzikale hoogstandjes dus, maar door zijn theatrale Jacques Brel-achtige presentatie, kreeg de zoon van een Russische moeder en een Egyptische vader Nederland aan zijn voeten.
Zelf terugblikken op zijn roemruchte en succesvolle carrière is er voor Ramses niet meer bij. Door overmatig drankgebruik is zijn geheugen dusdanig aangetast dat hij alleen nog traag en omsamenhangend voor zich uit kan mompelen. De in dit soort portretten plichtmatige anekdotes uit het verleden worden opgelepeld door anderen. Zoals door de twee ex-geliefden zangeres Liesbeth List en acteur Joop Admiraal. Veel nieuwe of interessante informatie bevatten de plichtmatig achter elkaar gemonteerde interviews niet. Dat Ramses een onstuimige levensgenieter was, dat wisten we al.
Ronduit beschamend is de wijze waarop Fleury de Italiaanse episode van Ramses en Admiraal kort behandelt. Uit het niets zitten we opeens te kijken naar een fragment van La dolce vita van Fellini. Het was, zo krijgen we te horen een van Ramses' lievelingsregisseurs en hup dan nog maar een scène uit die film erachter geplakt. Als interviewer valt Fleury volledig door de mand wanneer Ramses hem op de man af vraagt om alleen over het nu te praten. Na een korte aarzeling kan de regisseur niks anders uitkramen dan: 'Hoe kwetsbaar ben je eigenlijk?'
Bij gebrek aan een zinnig gesprek met de hoofdpersoon, zien we hem veelvuldig achter de piano zitten. Ramses brengt op een gegeven moment half zingend, half schreeuwend een nieuw lied ten gehore en de camera zoomt steeds dichter in op zijn gezicht. Het is namelijk tijd voor 'het shot met de tranen', altijd het gezochte hoogtepunt van dit soort portretten.
Dat de jury van het afgelopen Nederlands Film Festival deze documentaire met het Gouden Kalf bekroonde is onbegrijpelijk. Over Ramses Shaffy had iemand misschien dertig jaar geleden een boeiend portret kunnen maken. Toen hij rebels en zelfverzekerd erop los leefde. Nu is het de zoveelste gehypte zoektocht naar de kwetsbaarheid van een ongelukkige zanger geworden. Alsof iemand pas echt iets te melden heeft wanneer hij een emotioneel wrak is.


allez-hop!!!!


in Het Parool

Ramses Shaffy heeft het drama aan zijn kont hangen, zodat hij een geschikt onderwerp is voor een emotie-documentaire, moet filmmaker Pieter Fleury hebben gedacht. De acteur en zanger, die in 1964 met Liesbeth List doorbrak met Shaffy Cantate, leefde het leven met volle teugen, waarvoor hij nu de prijs betaalt: geheugenverlies en een wankele motoriek. Fleury, vroeger Shaffy's buurjongetje, nam de curve in Shaffy's leven - van jonge god tot oude hulpbehoevende man - als uitgangspunt voor zijn documentaire Ramses, die op het Nederlands Filmfestival het Gouden Kalf voor de beste documentaire won. Met goedgekozen archiefbeelden, fragmenten uit gesprekken met Shaffy en commentaar van vrienden en vakgenoten portretteert hij de man, die sinds kort in een verzorgingstehuis woont. "Heel Amsterdam was verliefd op Ramses," zegt vroegere levenspartner Joop Admiraal. "Hij betoverde mensen," zegt Shireen Strooker. Dat was vroeger, want in het heden zien we Shaffy eenzaam door een lange, kale gang in het verzorgingstehuis schuifelen. Fleury wil dat we de tragiek voelen van een man die hemelhoog zweefde, maar met een klap op aarde is terecht gekomen. Door Shaffy in een tragische context te zetten doet hij hem onrecht. Shaffy betaalt een prijs voor zijn levensstijl, maar is hij daarom tragisch? Heeft hij niet het maximale uit het leven gehaald? Over Shaffy's acteerprestaties rept de film met geen woord en ook over zijn zangcarrière vernemen we bitter weinig. Fleury peurt liever in Shaffy's emoties ("Vind je jezelf kwetsbaar?") dan inzicht te geven in zijn rijke (professionele) bestaan. De film rust niet voordat er tranen rollen. Ze doen Shaffy tekort.


allez-hop!!!!



Recensie door Mike Peet


Recensie Buitenhof




ramses.fanpagina.nl
Ramses Shaffy Website Als het stormt in je hart, ga mee, ga mee...